Πέντε / Παραμύθι: Το ελάφι
Η ιστορία αυτή μπορεί να λέγεται απ' το βράδυ ως το ξημέρωμα, μα μπορεί να ειπωθεί και με δυο ψιθύρους. Ήταν ένα ελάφι σ' ένα βουνό, ανάμεσα στα δέντρα, πληγώθηκε κάποια στιγμή σε μια παγίδα. Κουτσαίνοντας ολομόναχο κατέφτασε ως την καλύβα του μάγου. Είχε χάσει πολύ αίμα. "Μάγε! Σοφέ, είσαι εδω"; Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Την έσπρωξε δειλά κι αδύναμα με τη μουσούδα του. Η καλύβα ήταν βυθισμένη στο μισοσκόταδο, η φωτιά στο τζάκι δεν έκαιγε γιατί ήταν τέλη άνοιξης. Ένας άντρας στεκόταν όρθιος μπροστά από ένα τραπέζι. "Μάγε, χτύπησα", είπε με πνιχτή φωνή το ελάφι. "Άκουσα, έχω ακούσει πως με τα βότανα και τα γιατρικά σου, με τη φροντίδα και τις προσευχές σου μπορείς να γειάνεις και τις πιο πικρές πληγές". "Πράγματι", είπε δίχως αν γυρίσει ο σοφός. "Ξάπλωσε εκεί στο σεντόνι" κι έδειξε ένα κιτρινωπό σεντόνι στη μια γωνιά του μοναδικού δωματίου της καλύβας του. "Θα γίνω καλά;" ρώτησε με αγωνία το ελάφι, "έχω αρχίσει να ζ...