Δύο / Παραμύθι: "Ο γίγαντας και η σκιά του"
Κάπου, κάπως, κάποτε ζούσε και δε ζούσε σε μια σπηλιά ένας γίγαντας. Η σπηλιά έμοιαζε σα στόμα ενός πλάσματος πρωτόγονου που πάγωσε σε κάποια βαρυχειμωνιά πεσμένο σε χειμερία νάρκη. Ο γίγαντας ανήκε σε μια φυλή γιγάντων που ζούσαν διαρκώς σε σκιερά μέρη: σπηλιές, πυκνά δάση που δεν περνάει ίχνος ήλιου ή φεγγαριού ή μετανάστευαν κάθε φορά απ' τα μέρη που είχε για μήνες ολάκερους νύχτα σε άλλα μέρη που είχε για μήνες ολάκερους νύχτα όταν άλλαζαν οι εποχές. Το δέρμα του, όπως και των υπόλοιπων, ήταν πάλλευκο, χωρίς ρυτίδες. Κοιμόταν, όποτε ήθελε και δε χρειαζόταν να περιμένει ως το βράδυ, μια και δεν ξέρει πότε νύχτωνε ή ξημέρωνε. Όταν ήταν μικρότερος άκουγε ένα παραμύθι πριν κοιμηθεί, το παραμύθι του γίγαντα και της σκιάς του. Ήτανε, λέει, και δεν ήταν ένας γίγαντας πελώριος, πανώριος με πόδια που μοιάζανε με βράχους και χέρια που χάιδευαν τα σύννεφα. Το κεφάλι του μπορούσε να μυρίσει τα λουλούδια που τότε είχε το φεγγάρι και να πιει νερό απ' τις πηγές του ήλιου. όλοι τον φοβο...